zaterdag 2 februari 2013

ik ben een smurf.

dinsdag moest ik naar de schooldokter, het was de laatste keer en daar was ik heel erg blij mee. Ik moest naar een apart kamertje op school en een vrouw stelde me allemaal vragen. Daarna ging ze me op meten. 1.56,5. Ik zuchtte, ik was dus kleiner dan ik dacht. Ik had mezelf thuis wel eens op gemeten en daar was ik bijna 1.60. Niet dus. Het kwam nog niet eens in de buurt. Na dat de vrouw met had op gemeten liet ze me een blaadje zien met allemaal lijntjes. Ze vertelde me dat ik netjes binnen de lijntjes groeide. Nou nee dus, dacht ik. Ik ben altijd kleiner geweest dan mijn leeftijdsgenoten. Een groot deel van mijn vriendinnen is een kop groter of nog langer, als ik dan met ze praat moet ik mijn hoofd in mijn nek leggen om ze aan te kijken. En dat is soms best vervelend.

Maar er zijn nog meer dingen die me irriteren aan klein zijn. Mensen vinden me al gauw "schattig" en als ik dan zeg dat ik niet schattig ben vinden ze me nog schattiger. Ik weet niet wat mensen zo schattig aan me vinden. Ik heb geen grote bruine hondenogen en ook geen schattige vlechtjes in mijn haar. Ik draag geen jurkjes en heb geen hoog meidenstemmetje. Dus vertel me, wat is er zo schattig aan mij?
Favim.com-33274_large
Als ik kleren ga kopen zijn er vaak heel veel dingen niet in mijn maat, omdat ik één van de kleinste maten heb zijn die er vaak niet. Dat is soms best vervelend omdat ik dan minder keus heb dan "grote" mensen. Dat is ook zo met schoenen. Ik ging vandaag schoenen kopen maar alle leuke schoenen waren maar van af maat 40. Er was één klein schap met schoenen die wel in mijn maat waren. Schoenen kopen was voor mij altijd al een probleem. Mijn voeten waren vroeger zo smal dat ik alleen maar saaie tuttige schoenen kon kopen. Schoenen kopen was echt een probleem omdat ik nooit iets leuks kon vinden. Gelukkig zijn mijn voeten nu minder smal en is schoenen kopen veel minder een probleem.

'ben jij al veertien? Ik dacht dat je veel jonger was!' Die zin ben ik een beetje gaan haten. Als ik mensen vertel dat ik veertien ben en in de tweede zit kijken mensen soms raar op. Laatst waren er wat eerste jaars die dachten dat ik in de eerste zat. Toen ik ze vertelde dat ik in de tweede zat en helemaal geen verstand had van eerste jaars keken ze me een beetje raar aan en liepen snel weg. Maar het kan nog erger. Mensen die vragen of je al kan lezen terwijl je 12 bent. Of mensen die vragen of je wel alleen naar huis mag lopen terwijl het om de hoek is. Ja, dat is soms best vervelend. En ik kan er nog uren over door blijven zeuren maar uiteindelijk word ik er niet groter van. Dus ik ga het maar accepteren en hakken van 10 cm kopen. Zodat ik tenminste nog normaal met mijn vriendinnen kan praten zonder last van mijn nek te krijgen.

ben jij ook zo klein? En zou jij ook wat groter willen zijn? Of ben je juist groot en wil je klein zijn?

23938_419951771399292_1009740022_n_large

Geen opmerkingen:

Een reactie posten